Mostrando entradas con la etiqueta Amiguitos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Amiguitos. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de septiembre de 2007

Los Faemino y Cansado de las curses..

Albertus: - I tant que sí Maese Tejonero!!! Cadascú fa la seva, i li troba el seu particular què a aquest asuntillu de córrer. Home i tant! Què seria de naltros sense aquest sentit lúdic??!!! Jo miro de combinar unes meves irrefrenables ganes de millorar sempre amb il divertimento i el cachondeo de bon rotllo que sempre hi poden tenir cabuda. De moment, a més, amb els meus resulats, si no m'ho prengués una mica a guasa acabaria malament... bé, malament del tot Per cert això d'entrenar massa fort... podria ser exemple una sessió tipus:20 minuts a ritme de 'mare de deu senyor, t'estàs passant tres pobles... burro que peteeeeeees!!' 7 canvis de 3 minuts amb recuperacions decreixents (3 de 3', 3 de 2', 1 de 1'), a ritme de 'coi, vaig fos i em queden sis com aquest', 'ostres, el proper peto o em dona una rampa'... (in crescendo) 10 minuts de refredament a trote chiquito, alguna pérdua d'orientació, avistament d'objectes brillants que pampalluguen sospitosament dintre del camp visual i altres símptomes curiosos...?? El masoquisme és intrinsec al fet de ser corredor, o és al revès?? Cabrix: - Jo tinc la ratio d'inensitats per la mesura del camp visual... Ritme regeneratiu : zancada "comomolo" i mirant a les xatis (perdoneu el masclisme; no és la meva intenció incomodar a ningú) Ritme aerobic lleuger : zancada amplia, pero ja veig menys xatis... Ritme aerobic intens : zancada més amplia, i casi no veig ni una xati ni que me la possin al devant... Ritme de llindar : no tinc zancada i no veig ni als meus companys d'entreno ... Ritme submàxim : no tinc cames i tot és una nebulosa ... Ritme màxim : no sento ni els empastes i ho veig tot negre... Per mi, el masoquisme son aquelles interminables sessions de 400m, que comences amb llum natural i acabes quan el tiu de la pista apaga els llums i et tira una sabata... Albertus: - Nen, trobo que això d'hauria de traduir degudament i hauria de formar part indispensable del Santako Road Runners Manual: Man, you can do it in spite of everything!!!!! (és tremendo la cantitat de noms i coses que tenim els Santako Runners, oi?? )M'he fotut un fart de riure perquè, de fet, m'hi he vist com en un mirall. Cabrix: - Pues no m'has vist a la gespa de la pista, després d'un entreno de 6x4x400... Et dic tots els noms dels enanitus de Blancaneus...

Resultat Matagalls-Montserrat

Diossss que matada!!! Aunque ahora con los días de descanso... puedo decir que me ha molado.... ..... mmmmm...... si?? Va, si, me ha molado, pero está muy al borde del masoquismo profundo.... Tiempo final: 17h 19 min Decir que acabé solo, que ninguno de mis compis llegó. Abandonaron. Y que los últimos 20 kms fui corriendo en los llanos y en las bajadas, a ver si se acababa antes... (¬¬)* Foticos:

jueves, 30 de agosto de 2007

Matagalls Montserrat 2007

Pues bien, ese es mi próximo reto. Acabar la Matagalls Montserrat. Es una carrera/caminata que se hace desde hace bastantes años. Estos son los datos principales:
DADES DE LA Mm’07:
DISTÀNCIA: 83.267 Km.
DESNIVELL ACUMULAT: 5980 m
TEMPS MÀXIM: 24 hores
Resultats de la Mm’06: Participants a Coll Formic: 2699 · Arribades a Montserrat: 1813 (% arribades: 67.2%)
Toma ya la carrerita 83 kms!!! Algo me hace dudar de nuestra capacidad de llegar, pero veremos...

viernes, 23 de marzo de 2007

Maratón. La crónica. Parte 2

Bueno, a todo esto, y después de semejante éxtasis, nos metemos en la GranVía de nuevo, dirección Badalona. Ésta es la parte recta más larga de la carrera, unos 2 kms seguidos por el lateral de la autopista que es la Gran Vía aquí, y después de la locura de Glòries, esto parece un cementerio pq hay muy poca gente animando y nosotros nos hemos quedado mudos, con una sonrisa en la cara, pero mudos, pensando en todas las cosas vividas hasta el momento. Hurtaga de repente se pone delante, y yo me quedo justo detrás siguiéndole, pero al cabo de un rato me giro para buscar a Manolo y a Gorka y veo que no han querido forzar. Yo miro mi pulsómetro, y veo que estoy en 177ppm (como casi toda la carrera), así que decido frenar un poquillo y quedarme con Manolo. Es entonces al reducir la velocidad que siento un poquiiiito de cansancio (Km24-25), pero no le doy importancia, al fin y al cabo son un montón de kms y es normal, no? De Carlos ni asomo… dónde estará?? Igual ha salido delante? En Rambla Prim, me pongo delante de Gorka y Manolo, y aquí tenemos el solano justo en todos los morros. Hace calor, y el sol en la cara multiplica la sensación. El paseo tiene unos árboles a un lateral que hacen un pelín de sombra, y justo pasar el km25 y el avituallamiento correspondiente (1h54, 22:48 los 5km) nos metemos todos los corredores en el pequeño pasillo de sombra. Me siento cansado, y empiezo a pensar que me tengo que concentrar y preparar ante lo que podría ser la llegada del muro, aunque no creo que esto sea un muro, sino más bien un cansancio progresivo (normal, no?) no estoy bajando ritmo, así que cap problema. El “muro” se distingue por una caída en el rendimiento brutal, de muchos segundos, y está provocado por el paso que hace el cuerpo de consumir glucógeno y grasas a sólo consumir grasas por haber agotado el glucógeno. Suele estar alrededor del Km. 30-32 y suele coincidir con haber completado un consumo de unas 2000 kcal. Yo miro mi reloj y busco el contador de calorías: 1700… aún me queda un poquillo… Vamos allá! (Esto es la autosugestión). Hacia el final de Rbla. Prim me encuentro otra sorpresa: Ahí está Puxito!! Mi cuñado!! Je! Qué crack! El tío se pone a mi lado… y a correr! Y me empieza a preguntar: “Què tal tiu? Com estàs? Vas be?” y yo le empiezo a responder (un poco contrariado pq es ahora cuando empiezo a estar cansado y hablar cansa todo lo que antes no; me acuerdo de los gritos que les he pegado tanto a Javi como a Julio) “Be tiu, be, una mica cansat” y él me sigue un ratillo animándome. Al encarar de nuevo la Diagonal me comenta que más arriba me encontraré al resto y se queda. 300 metros más y ANDA!! Un tipo que va como una bala me adelanta casi arrancándome las pegatinas y me dice: “Vamos Àlex!” ES CARLOS… Madre mía cómo va! Voy a intentar seguirlo! Pero no, me pongo a 180ppm durante 1 Km. o dos… así no puedo… él está muy fuerte y se me va, se me va… adèu! Joer, es lo que hay, así que yo a mi carrera… De bajada de la Diagonal, ya hacia el 28, me da un inicio de rampa en un sóleo!! Jamás me había dado una rampa ahí. Pero si ese músculo está debajo de los gemelos, y los gemelos los llevo bien! Mierda. Bueno, la solución es ajustar el ritmo para no enramparme del todo y tener que parar a estirar (e inconscientemente empiezas a cargar otros músculos, lo cuál serán nuevas rampas, claro). Entremedio veo a otro compañero del foro que va andando, es Juan (Debutante), que lleva la cara de cabreo que provoca la impotencia. No se le ve mal, se le ve enrabiado, como si algo no le dejase hacer lo que el cree que puede hacer. Le digo: “Vamos Debutante! No te pares!” pero él sólo mueve la cabeza de lado a lado negando… me pararía, pero no estoy en mi mejor momento, sigo sintiendo ese sóleo “a punto de caramelo” jeje. Al final de Diagonal, me vuelvo a juntar con Hurtaga, que se había ido en G.Vía. No se si lo cojo yo o me coge él, pero si lo he pasado en algún sitio no lo he visto, y me dice que estoy muy fuerte (Cómorr?? Yo?). Entonces aparece Puxito de nuevo, mi cuñado y se vuelve a poner a correr con nosotros. Ahora si que estoy supercontento de que esté aquí, ahora sí que agradezco de verdad los ánimos. Le presento a Hurtaga y hablamos algunas cosas para aliviar la cabeza un poquillo, finalmente Puxito nos deja y de lejos me dice que me esperará en Colón, al final de la Rambla. Eso será si llego! Km. 30.- 2h17 (23:01, POSICIÓN 1047) Hace un calor muy fuerte, y empiezo a estar muy cansado. El otro sóleo también empieza a quejarse, y en el avituallamiento me remojo las piernas como puedo, con las esponjas, con el agua de beber y hasta con el Gatorade. Mi ritmo empieza a caer hacia los 4:40/Km., y Hurtaga se me va, bueno, no pasa nada. Ahora lo único que me importa es mantener la concentración (mucha) en autosugestionarme: "Que esto no es nada, que ya sabes lo que hay pero tú puedes superarlo sin problemas, que ahora ya nada te puede parar y que el calor es algo muy subjetivo. Que sólo hay que contar hacia atrás. Estás hecho una máquina! (o no…)". De aquí a la Ciutadella es eso, autosugestión, cansancio y calor, aunque todavía me mantengo. Los muslos también empiezan a quejarse, vamos a hacer recuento: “- Mi general! Los sóleos han caído! Qué hacemos? - Pues nada! Carguemos gemelos! - Y los muslos señor? Ahí también tenemos problemas! - Soldado! Esto es una guerra! Ha venido usted a jugar o a luchar? - A luchar mi señor! - Pues adelante!! No se hable más!!” Y eso… adelante… En el Passeig de Circunvalació me pasa la liebre de 3h15 charlando con un amiguete tranquilamente del partido del Barça de la noche anterior, que si el penalty era, que si no lo marcó, que si no hubiese sido por ese fallo habríamos acabado 4-0… en fin, a mi me gustaría estar como ellos, pero es lo que hay. Lo jodido es la marabunta de personas que lo acompañan, todos los que se han planteado ir con él y no soltarle ni un momento. Me rodean, y en algún momento estoy a punto de tropezar con alguno. Entramos todos en el Parc, en el trozo de tierra, y eso me mata, duele, hay como polvillo en el aire, y diría que la tierra irradia un calor diferente… seré yo que estoy hecho un desastre… Entonces pasamos el km35 (2h40m36s, 23:33 los 5km, no está mal para lo mal que voy) y avituallamiento, que más que beber me tiro por la cara. El Gatorade te lo dan en vasitos, y no hay forma de beber bien, se me queda la cara pegajosa, pero me da lo mismo. Allí están otra vez mis dos grupitos de supporters incluído Marc que había estado en Urgell/G Vía esta mañana (gracias infinitas a todos), que se han juntado y hacen un ruido tremendo, pero ya sólo me quedan fuerzas para levantar el pulgar y poco más. Aún así el ritmo se mantiene en torno a 4:40/km, el pulsómetro me da lo mismo, qué voy a hacer si voy más fuerte o más flojo?? Frenar? Acelerar? Si ahora ya voy por inercia! Desde Arc de Triomf hasta bien entrado Ausiàs March me sigue Dani (gràcies company!) Y me va dando ánimos mientras graba un video con su cámara digital. Grita cosas como: “Vamos Obús!!” en referencia a nuestro antiguo equipo de fútbol, o cosas como “Vinga Àlex que això no és res!!”, pero de repente un corredor se gira y le dice: “Que no és res? I per què no estàs corrent tú aquí?” Jeje, i el Dani diu: “Calla calla, que només porto 200 metres i ja estic baldat!!”, i tots riem un instant com podem… jeje… Dani se queda aquí. Yo voy haciendo. Llego a Plaza Catalunya como puedo, estoy deseando que llegue la bajada de Portal de l’Àngel, pero al llegar a la bajada…MIERDA!! SE ME ENRAMPAN LOS TIBIALES sin tener que llegar a parar… pero cómo és posible?? Pero si es un músculo mini!! Joeeeeer… Ahora bien, Portal de l’Àngel escondía una pequeña sorpresita que me anima: He cogido a CARLOS!! Lo siento Carlos pero esto me anima, hasta ahora pensaba que estaba haciendo un desastre de carrera, y ahora veo que todos estamos destrozados, los experimentados y los debutantes. No puedo ponerme a su ritmo pq me enrampo (triste pero cierto, estoy seguro que si paro no podré continuar), así que le grito (es un decir): “Vamos Carlooos!” Y Natalia y Javi, 2 compañeros que querían acompañar a Carlos en los últimos 10 kms, me animan a mi: “Vamos Àlex, que vas muy fuerte!!”... ... “esoeso, vamos Àlex que estás hecho una piltrafa!!” pienso yo… En Vía Laietana, el tipo que llevo justo delante se enrampa y para de golpe, así que yo freno en seco para no chocar y… cagada, semi-rampa que casi me hace parar, la peor, la más fuerte y encima en los temidísimos isquiotibiales. Continúo como puedo, pero ahora viene la subida hacia Pza. Sant Jaume, que me hace sufrir lo indecible. Allí veo a Josep Lluís Navarro, mi fisio (y el de Arcadi42), que me anima. En la bajada del carrer Ferran me adelantaaaa….tucu tucu tucu tucu…chas! (redoble de tambor quiero decir) JORDI (Jorfer)!! El desaparecido en Travessera, el experimentado, el grande, el que todos deberíamos haber seguido, el único que no pincha y que sabía que todos sufriríamos lo tremendo. Qué grande!! Esto de la maratón es una matada, pero carambas!! Es muy grande! Al verme, Jordi me saluda y me anima, pero no lo puedo seguir. Me pasa una esponja en el 38 pq yo si me desvío me paro, gràcies Jordi, ya no puedo más. Ahora ya estoy haciendo los kms en 4:50/km…las pulsaciones… a quién le importan las pulsaciones? En Ramblas veo como a lo lejos el globo de 3h15 se va, y un poco más atrás (pero delante de mí) Jordi, que también se va... Otro… Adèu Jordi!! Que tinguis sort i baixis de les 3h15!! Yo sigo como puedo, y por mi cabeza pasan montones de ideas, la mayoría diciéndome que me pare, pero me obligo a decir en voz alta (también es un decir): VENGA, VENGA, VENGA… Al llegar a Colón no veo a Puxito…bueno, da lo mismo VENGA, VENGA, VENGA… Al llegar a Paral.lel… AHÍ ESTÁ PUXITO!! Pero yo ya no puedo decir nada, ni siquiera levantar el pulgar, el calor me está matando y sólo intento pensar en lo poco que me queda. Puxito se da cuenta y corre a mi lado un buen rato, intentando animarme sin esperar a que le conteste, qué carrerón se está dando éste!! Luego viendo algún video me doy cuenta que otra gente corre a mi lado, y que incluso adelanto a algunos, pero en ese momento no veo a nadie, sólo a Puxito a mi lado y la calle Urgell delante… VENGA, VENGA, VENGA… Km 40 en 3h4m48s (24:12, jeje aquí sí que he perdido un poco). Puxito se ha parado y se va por Paral.lel a la llegada. Idea general: VENGA, VENGA, VENGA… Jaja!! Justo pasado el 40, ya en Ronda St.Antoni está mi hermano pequeño Edu, grabándome también en video, pero está tan contento de haberme encontrado que me pregunta esperando que le conteste… y yo no puedo… consigo levantar el pulgar, y creo que él puede oírme recitando mi plegaria particular (VENGA, VENGA, VENGA…). Me anima un poquillo y se queda. Llego a Muntaner, ahí están animándome algunos de mis supporters (jeje) que por lo visto han venido corriendo desde Arc de Triomf (pero en línea recta claro) Mil gracias otra vez. Creo que son Pedro, Mareen, Feliu, Tere y Ernest (creo). Aún así no les oigo muy bien. Sepúlveda. Vaya… ha sido girar para cogerla y la visión de su rampa final me nubla la vista… no voy a poder… En Casanova está de nuevo mi hermano, ahora ya más enterado de que no puedo ni hablar, y no me pregunta nada, sólo anima. Gracias!! No voy a poder con la rampa final, empieza en la calle Rocafort y dura casi hasta la llegada, pero no voy a poder. Las rampas están ahí, a punto de dispararse en isquios, soleos, gemelos y tibiales. Estoy casi seguro que tengo ampollas en los pies, y si me duele mi rodilla lesionada yo no me entero, me da lo mismo, quiero llegar. Veo a Grampy, uno del foro, lo saludo sacando fuerzas de no se dónde y él, aunque no me reconoce me anima. Gracias para ti también. Me voy a parar en Rocafort. Espero que mis padres no estén ahí, pq mi madre se iba a asustar, seguro. Llego a Rocafort casi seguro de que voy a parar. No veo a mis padres, menos mal! Y de repente, aparecen de los lados Dani, Jorge y Marc y se ponen a correr a mi lado!! Y Dani con la cámara otra vez!! AAAARGH!! Pero si yo me iba a parar!! Malditos roedores! Ahora tengo que continuar!!! Total, que tiro y tiro, maldita subida, tengo la sensación de que soy como una estatua. Tengo las piernas rígidas, y me da la impresión que mi velocidad es muy baja (el 40 en 4:59, el 41 en 5:07, el 42 en 5:13) y mis amigos me siguen. Dani con la cámara, no la suelta ni loco, se va a pegar un tortazo con la gente (es para verlo el video). Marc con la cazadora en la mano, Jorge a mi lado. Entença, Vilamarí, Paral.lel (luego en el video veré que aquí iba adelantando a gente), el km 42VENGA, VENGA, VENGA… Dios!!! Qué agonía!!! Quedan 195 metros!! Me viene a la memoria de repente, la imagen del año pasado, que estaba de público justo en la esquina de las torres venecianas y un señor que más o menos entraba en el mismo tiempo que yo (este año se entiende, claro), se tuvo que tirar al suelo con una rampa brutal que no le dejaba hacer esos 195 metros, y estuvo ahí por lo menos 8 minutos (eso es lo que se llama, con perdón, UNA PUTADA). Dios mío que no me pase a mí, no ahora por favor!! META: Entro con los brazos levantados todo lo que puedo, que no es mucho. Paro el reloj. No puedo más. 3h16m16s, POSICIÓN 854 de 6500 acabados. Ya soy maratoniano. Ese será el tiempo de mi primera maratón hasta el día que me muera. Pululo por ahí, saludo a algunos (Curat) sin demasiado entusiasmo porque no puedo. Veo a los que se quitan el chip… yo no me lo tengo que quitar, menos mal porque no me puedo agachar. Camino directo a las bebidas. Alguien entremedio me pone la medalla. Saludo a Massaguer que está por ahí y me tiro encima de la fruta pelada que hay encima de las mesas. Me como los trozos de naranja como un poseído, hasta que me doy cuenta que los trozos tienen piel, y que ya me he comido dos trozos!! Da lo mismo. Me como tres o cuatro medios plátanos…. Y YA ME SIENTO PERSONA!! De repente, me siento bien. Tengo las piernas doloridas y a punto de enramparse (ni siquiera puedo estirar), pero no me encuentro todo lo cansado que yo creía que iba a estar. Salgo fuera de la zona de corredores y mis amigos están ahí. Gracias a todos!!

martes, 20 de marzo de 2007

Maratón. La crónica. Parte 1

Pues bien, creo que la Maratón del pasado día 4 de Marzo y el seguimiento que me hicieron mis fans (O_OU) bien vale una crónica como dios manda aunque como veréis será un poco coñazo pq es bastante técnica, ya sabéis, cagadinhas, ritmos y matadas varias. Empiezo la carrera dentro del grupillo de unos conocidos de otras cursas. Carlos y yo habíamos quedado en que iríamos con esta gente pq son gente experimentada en las maratones, y Carlos no se la quería pegar como el año pasado (empezó súper fuerte y luego se metió un batacazo contra el muro de tamaño XXL). Mis problemas para empezar son dos: 1. Es mi primera maratón, he entrenado poco en la parte esencial de la preparación y además no he podido hacer las ½ maratones previas para hacerme una idea de el ritmo al que puedo ir. A QUÉ RITMO VOY?? Pues eso, ni idea. 2. CARLOS NO ESTÁ EN LA SALIDA!!!! Menos mal que habíamos quedado… Para la primera duda tengo algunas teorías para resolverla: 1. Seguir a gente que vaya a ir un poco más lenta de lo que yo tendría que hacer si estuviese bien (“Un poco más lenta” teóricamente, jeje. Son el grupo donde estoy metido en la salida, ya veremos si los sigo!!). 2. Guiarme por las pulsaciones y pasar de ritmos medidos en tiempo. Mis mejores carreras las he hecho así… todo y que ya sabemos como va lo de las pulsaciones… cada día diferente. Así, me marco unas pulsaciones objetivo de 170ppm (las ½ las hago a 180, los 10kms a 190…parece un buen margen). Carlos, que tiene 9 años más que yo, va a controlar pulsaciones también, pero con un objetivo acorde a su edad: 160ppm. 3. Hacer un mix de las 2 anteriores… seguir a gente, comprobando por dónde van las pulsaciones Para la segunda duda no hay solución: No está mi compañero de entreno… pues sin compañero de entreno… què hi farem!! Empieza la cursa. Yo estoy bastante atrás pq no quiero salir disparado (es el clásico error de principiante, ir rápido los primeros kms y luego hundirte en la miseria) así que me lo tomo con calma, siempre vigilando a mi grupo, y controlando al público, ya que esperaba encontrar a Mar… y en vez de Mar sola me encuentro a un montón de gente!! Ahí están Xavi, Pedro, Mareen, Ernest, Myriam, Feliu, Montse (no me quiero dejar a nadie) Mareen, Tere, Aida, Mar… La verdad es que no me da tiempo a reconocer a todo el mundo. Prou feina tengo con no caerme!! Llevan una pancarta que no acierto a leer, pero la alegría es enorme, pensaba q no iba a venir casi nadie, y la sorpresa es un sorpresón!! Qué guay!! Me voy alejando sin perder de vista a mi grupito naranja y aún alucinando de que haya venido tanta gente a verme, y enfilamos la calle de Sants. El primer km ni me entero, apenas lo veo. Pulso el botón del cronómetro y me da 4:36/Km. (3h12), no está mal. Aunque creo que mi ritmo se debería ir más hacia el 4:25/Km. (3h8), no está mal haberlo hecho un poco más lento, es lo que toca… ahora bien, pulsaciones 176!!! Bueno, deben ser los nervios y que hace un poquillo de subida. Si mi grupillo tiene menos nivel y yo estoy con ellos, es que es normal. Voy mirando hacia atrás para ver si veo a Carlos, pero ni Carlos ni leches, éste no está. En el Km. 3,5 me pasa la liebre de las 3h (4:15/Km.) joer, si que va con calma el tío… Y eso que hacía subida!! En el 5 (23:14, POSICIÓN 1037) hay un avituallamiento y empieza la bajadilla hacia Pza España. Aquí ganaremos lo que hemos perdido en la subida. Bebo pq se prevé un día caluroso, aunque me encuentro bastante bien. De Carlos ni asomo. Las pulsaciones no bajan de 175, pero me siento bien, no voy nada ahogado y mi rodilla no duele, ole. Mi grupillo se ha dispersado un poco, y yo intento quedarme entremedio, todo y que Jordi (Jorfer), el que más conozco y que lleva 15 maratones a sus espaldas con una mejor marca de 3h18 (creo), se queda un poco atrás… estaré haciendo bien?? Igual debería guardar fuerzas en la bajada por lo que pueda pasar a partir del km30?? NO CHE… Finalmente decido seguir con Manolo, que todo y que también le gustaría ir con Jordi, tampoco quiere perder la estela de Gorka que está un poquillo por delante (los tres con maratones encima, todo y q Jordi es el más experimentado). Así, Manolo se va a convertir en mi compañero durante un montón de kms. Nos acercamos a Pza España. En la estación de Sants está Javi (del trabajo) que me hace unas fotos todo y que me ve de bollo, suerte del grito q le he pegao, que si no ni se entera. A medida que nos acercamos a España, la gente se multiplica, y los que están haciendo la carrera de 10 kms empiezan a jadear como cafeteras con el agua en ebullición. Es divertido, pq los de 10km q llevan nuestro mismo ritmo están yendo a tope, mientras que nosotros vamos charlando prácticamente, jeje. En Plaza España, el ruido de la gente es ensordecedor. Yo busco a mis amigotes, que imagino que estarán por aquí, pero nada, han desaparecido. A Manolo lo conoce mucha gente, así que mucha gente nos saluda igualmente. Paso por el km10 en 45:37 (22:24, POSICIÓN 1096). En Rocafort me vuelvo a encontrar a mis amigos, estaban ahí!! Ahora me puedo fijar mejor en quién hay, y toda la carrera se les queda mirando de los gritos de ánimo que pegan, jaja! Manolo flipa, dice: “Joder cuánta gente!!” Todos los de la carrera sonreímos y nos sentimos muy fuertes, no está mal. Cruzamos otro avituallamiento y Manolo y yo cogemos un Gatorade para los dos. Es importante no ir malgastando bebidas, pues hay que pensar q detrás nuestro vienen más de 5000 corredores que además tardarán más que nosotros (Espero… glups!) En Urgell está Marc, más sólo que la una, pero justo al verme me empieza a gritar: “Venga venga, dale fuerte que esto no es nada!!” Jaja, Este es quien menos me esperaba encontrar… siempre me dice: “El próximo domingo cuando pases por Urgell te vengo a ver” jeje, luego sale de fiesta la noche anterior y por la mañana no hay quien lo levante. Hoy son ya las 9:30 de la mañana y aquí está!! Gracias también! (Luego me enteré que se había ido a dormir a las 7 de la mañana). Cuando yendo por G.Vía enfilamos el Psg. De Gràcia, empieza otra de las subidas en las que no la puedes pifiar. Luego una bajadita por la Diagonal hasta Psg. Sant Joan, y de ahí otra vez a subir (ahora es durillo) hasta la mitad de Travessera de Gràcia. Estos kms de subida hay que hacerlos lento para no desfondarte. Los13,14 y 15 los hago en 4:57, 4:27 y 5:24/Km. respectivamente, este último con parada a pixar bajo la atenta mirada de un abuelete que todavía debe estar buscando el teléfono del ayuntamiento para que el Clos me denuncie… (El Km. debe estar en torno a los 4:55/Km.). Km. 15 en 1h9min (23:48). Al hacer esta “parada técnica”, me separo de Manolo, con la idea de acoplarme a Jordi que viene un poco retrasado y llevármelo para delante, donde están Manolo y Gorka (qué pretencioso que yo le quisiese decir a Jordi lo que tenía que hacer), él me dice que ya va bien y q si puede ya irá adelantando, así que yo aprovecho que es bajada para acelerar un poquillo el ritmo y volver a pillar a los de delante. Entretanto aparece encima de su bici Julio!! Otro de mis amigos, que también se ha levantado para verme. Al principio no me ve, pero otro oportuno grito desde lejos le hace girar la cabeza y por fin me ve. Gracias por venir Julio!! En Avda. Gaudí, bajando hacia Sagrada Familia fuertecillo (qué imagen, los corredores guiris deben flipar!!), porque estoy intentando contactar con mi grupo de delante (kms 16,17,18 a 4:21,4:15 y 4:24/Km.), espero encontrarme con mi hermano mayor entre el público, pero no veo a nadie. Esto me desanima un poquillo, pero rápidamente me olvido y continúo. Giramos por Mallorca, dirección Meridiana. Hay otro avituallamiento, pero aquí hay un poco de colapso, pq cada vez hace más calor y todo el mundo quiere beber y coger un Gatorade. En dirección a Meridiana vuelvo a ver a Julito, que con su bici ha bajado rapidísimo a verme pasar otra vez, y suelta: “Àlex!! Por qué corres?? Pero si correr es de cobardes!!” jaja, y todos los que vamos corriendo nos ponemos a reír jaja… (Anda que no vamos a sufrir luego, ya lo veo). En Meridiana, un chaval un poco mazas, con perilla y una gorra vuelta del revés me pregunta qué previsión de tiempo tengo para acabar, que por lo visto hace rato que me tiene como referencia para los ritmos. Le digo que 3h10-3h20, que ya veríamos pq acabo de salir de una lesión y todo eso, y él me dice que tampoco está muy fino pq hacía pocos meses que había corrido el IRONMAN de Niza (para los neófitos diré que es una prueba donde se hacen sin parar 3,8kms nadando, 180kms en bici y 42,195kms corriendo, una maratón… UNA AUTÉNTICA ANIMALADA) y que desde entonces le dolía no se qué… acto seguido añadió “Que se joda mi pierna!!”… Luego me enteré que este chico es conocido de Montse, que va a su gimnasio y que es una auténtica bestia. Bien, pues estuve con él charlando un ratillo, que si el calor, que si la pierna, que si me pica aquí, que si llevamos buen ritmo… luego yo me adelanté, ya que tenía a tiro a Manolo y a Gorka que ya iban juntos, y me junté con ellos y con Hurtaga, otro del grupo naranja que se le ve muy fino. Km20 en 1h31:15 (21:49, el parcial de 5km más rápido, POSICIÓN 1094). Pasamos la ½ maratón en 1h37 clavada, esto significa que si la doblamos me voy a las 3h14… no está mal para estar semi-lesionado, y me encuentro muy bien. Justo después de la media, cogemos la calle Guipúzcoa (Aragón), donde hay otro avituallamiento con sus esponjas, sus Gatorades y demás… alguna gente empieza a ir muy petada, ppalmente la gente que ha salido demasiado fuerte, y ves a algunos que hacen cara de lipotimia… espero que jamás me encuentre en ese estado quedándome todavía el doble de la carrera por recorrer!! Una vez en Meridiana de nuevo, dirección a Glòries, me pongo a hablar con Manolo y Gorka para ver qué tal van y eso… Los veo muy enteros… Y de repente, pam! Ahí están de nuevo todo mi grupo de supporters más Núria, la hermana de Mar. Hacen un ruido increíble, aplauden con todas sus fuerzas. Todos: “Àlex!! Vinga!!!” Los corredores nos quedamos alucinados. Cuánta gente! Creo que había más personas, pero yo sólo veo a mis amigos. Todos los corredores nos sentimos grandes, y esto nos da fuerzas, tanto que incluso me adelanto un poco y todos aceleramos un poco el ritmo. De repente yo digo gritando “Ey! Que Àlex soy yo! Qué os parece?” Y todos sonreímos, incluso los que van petados, es grande esto de la Maratón… Durante este tramo, el chico del Ironman nos pasa. Mis amigos nos siguen corriendo unos metros hasta la Plaza de les Glòries, y Manolo se pone un momento al lado de ellos diciendo: “Oye! Cuando volvamos a pasar por aquí tenéis que gritar: Ma-no-lo! Ma-no-lo!” jaja qué grande es el tipo! Cogemos entonces la Diagonal de bajada, para girar inmediatamente rodeando la torre Agbar, y justo antes de este giro… VAMOS, NO ME JODAS! Ahí están 5 o 10 amigos míos más, no se cuántos… pero cuántos!! Llevan una pancarta gigante que dice algo del muro, no me queda muy claro qué, pero sin darme cuenta me vuelvo a acelerar, Manolo, Gorka y Hurtaga flipan: “Pero de dónde has sacado a tanta gente??” y yo “joder, ni idea! Yo se lo dije a un montón de gente pensando que vendrían 5 o 6 como máximo!” pero esto es una pasada, durante unos kms voy como flotando; yo creo que todos flipamos. Al darle la vuelta a la Torre Agbar y volver a la Diagonal, están ahí otra vez el segundo grupo: Laura, Dani, Lucas, Jorge, Carol, Julio… no se, pierdo la cuenta… Algunos llevan incluso pelucas de colores, Lau se ha traído los patines e intenta seguirme, pero hay mucha gente y se corta… Esto es tremendo.
Luego continuamos por Diagonal hacia abajo, con una sonrisa de oreja a oreja, y comentando la jugada con mis compis, que flipan tanto como yo (todo y que me recuerdan que me estoy acelerando cada vez que mis amigos aparecen, jeje). Entonces damos la vuelta y volvemos a subir hacia Glòries, y al llegar ahí, pues volvemos a encontrar a mi grupo1, los que llevan desde la salida persiguiéndome como locos, jaja, y lo bueno es que al llegar empiezan a gritar: “MA-NO-LO! MA-NO-LO!” jajaja y Manolo no se lo puede creer, jaja!!

jueves, 21 de diciembre de 2006

Mi blog crea furor

Dice Travis Bickle: Por cierto, vaya frikada el blog de Alex, es peor que la peña esta de los Dibujitos (Marc, Isaak y demás). Viendo la estadística de las zapatillas (parece ser que para calcular su durabilidad) yo también he hecho mi propia estadística: Zapatillas Etnies: 1.234 Km Zapatillas Puma: 2.534 Km (las más atrotinadas) Zapatillas High Tech: 2.162 Km (practicamente sin uso desde que las manché de cera, no pregunteis como...) Zapatos del trabajo: 745 Km Zapatillas Vialis: 1.112 Km Zapatos Vialis: 21 Km (sólo me los pongo cuando me llevais a alguna de esas discos pijas que vais de tanto en cuanto) Reebok: 256 Km (solo me las pongo cuando voy a correr y para jugar a basket) Botas Adidas: 834 Km (las de jugar a futbol) Zapatillas North Face: 932 Km (cuando hago montaña y en viajes al extranjero, comodas y repelen el agua, como mi estomago) Menorquinas: 1.231 Km (de gran uso en verano) Chanclas: 143 Km (solo para ir a la piscina y a la playa) Babuchas: 2,5 Km (fueron un regalo, prácticamente sin uso) Zapatos de tacones: 51 Km (solo me los pongo en sesiones fetichistas)

martes, 19 de diciembre de 2006

La Tienda en Casa para Running de Canete

Jeje Mi amigo Canete es ocurrente: Brutal la pagina de l'alex.......No sabia que es pugués ser tan friai amb coses com aquesta. A mi m'ha agradat los de: "Según la revista Runner no se puede bajar de 3h en la marathon si antes no has hecho 1h 24m en la media. Aunque se han dado casos....." Parece programa de esas de testimonios a las 3 de la mañana del tipo: Rob Tander de Antrew Rocks, Arkansas, hizo menos de 3 horas en una marathon, sin haber bajado de 1h 24min en la media..... Rob, como lo conseguiste??? Rob - Mira, George (el presentador es George Foreman, claro), no fue facil, pero gracias al sistema "Body Power", he podido conseguirlo, casi sin esfuerzo. George - Si, Rob, si, yo mismo corrí la Marathon de New York el año pasado en menos de 2h 50m!!!!! Y eso que me entreno solo 20 minutos al día..... Jenny (la tia buena tonta del fondo) - Uaauuhhh!!!!!!! Y que es este "body Power" tan milagroso....????? G - Sacado de las técnicas chinas milenarias, hemos conseguido un producto basado en el cartilago de tiburón....... J - Cartílago de tiburón????? Que asco!!!!!! G - No, Jenny, estas pastillas tienen un buen sabor y un mejor efecto en tu rendimineto......no es así, Rob???? R - En efecto, George, es casi milagroso........ Y Logan añade: G - .... y no solo eso Jenny, nuestros laboratorios de I+D estan investigando unos nuevos comprimidos a base de piel de escroto de ballena ideales para mejorar en rendimiento de los ciclistas. ¿Quien creia imposible participar en el Tour de Francia?